Kriebels

Nog iets meer dan een week en dan gaan we. Het begint te kriebelen, allemaal hebben we een paar keer per dag vlinders in onze buik, soms een knoop(je), … de spanning neemt toe. Maar ook de zin.



Het huis is zo goed als ontdaan van onze persoonlijke spullen, alleen nog de schilderijen aan de muur. Er staat nog een verhuisdoos met Playmobil en de poppen zijn nog niet ingepakt, daar spelen de kinderen mee de laatste week. Dit weekend definitief alles wat niet meegaat opbergen en dan is dat klaar. De laatste klussen zijn of worden ook nog gedaan. Eindelijk weer een bestekla, geen plint meer die de hele tijd loslaat, een rolgordijn wat er eigenlijk allang had moeten zijn. Raar, dat we dat nu pas doen, nu we er zelf even niets aan hebben …
 
Er staat niet veel meer op het te-doen-lijstje: testament is inmiddels geregeld, net als de maandelijkse energienota op een minimumbedrag zetten, de post laten doorzenden (alvast bedankt, Marion!) en de kapper. Iedereen is kort, korter, kortst. Zelf Milan moest eraan geloven, weg zijn zijn lieve, mooie lange haren, gemillimeterd is het.
Samen met Marion (mijn zus) ga ik zelf aanstaande zaterdag voor ons voorlopig laatste gezamenlijke kapperbezoek. Dat zal wennen zijn, iedere 2 maanden gingen we samen naar de kapper, om vervolgens ergens te gaan lunchen en een beetje te stadten. Nu ineens een jaar niet meer!
 
Naast het regelen van de dingen hier, hebben we ook al een paar dingen voor de reis geregeld. De campers in Australië en Nieuw Zeeland zijn al gehuurd. Het hotel in Santiago de Chili (de eerste twee nachten van de reis) is gereserveerd: waarvoor onze dank, Erik! En we gaan een onvergetelijk avontuur in de Pantanal (Brazilië) tegemoet. En daar zijn de kriebels en de voorpret weer …


Terug

Foto's

De Tijd

2
Nederland:
Nederlandse tijd
Nederland:
Lokatietijd

Laatste verslagen