De Pantanal ...

Ik weet het: we lopen achter met de reisverslagen en zeker met de foto´s. Maar alles komt goed, hou vertrouwen. Hier lopen we eerst even in met onze reis tot nu toe. En ook met de foto´s zal het goedkomen, we moeten alleen even iets vinden waar we onze eigen computer in kunnen pluggen en dan .... worden jullie overspoeld met foto´s om jaloers op te zijn!

Maar eerst dus even wat gebeurtenissen inlopen. De laatste dag in Rio (vrijdag 18 augustus) zijn we naar de Copacabana geweest. Het staat (net als Ipanema trouwens) vol met hotels, maar het strand is vlakker en het ligt in een bocht, waardoor de golven minder hoog (lees: minder leuk) zijn. We moeten bekennen dat we er niet zoveel aan vonden. Het lijkt waarschijnlijk gewoon op de Costa Brava of del Sol, maar dan met Brazilianen. Wel leuk is de surfpunt, dat is de plek waar de stranden van Copacabana en Ipanema elkaar raken in een punt (ze staan haaks op elkaar). Hier is het verboden om te zwemmen, maar kennelijk niet om te surfen, want golven liggen vol met surfers. Superleuk om met een ijsje een uurtje te gaan kijken. In Rio is Peter trouwens nog naar de kapper geweest en is weer keurig kort.

Al met al was Rio leuk, lekker warm en van tijd tot tijd indrukwekkend.

Zaterdag 19 augustus zijn we, met een flinke vertraging van 1,5 uur, aangekomen in Cuiaba (nog steeds Brazilie). We werden op het vliegveld opgewacht door Jean-Louis. Een lokale Braziliaan, die er niet zo uitziet en verrassend goed Engels spreekt. Mag ook wel want hij is al 20 jaar gids. Hij is onze gids in onze Pantanal-dagen. Om in de Pantanal te komen, maak je vanaf Cuiaba een autorit van ongeveer 2,5 uur. De eerste 40 km gaan over een geasfalteerde weg, de laatste 100 km over een verharde zandweg vol kuilen en hobbels. En dan hebben we nog geluk dat het geen regenseizoen is, want dan was de omweg niet te overzien geweest. De natuur was gelijk al overweldigend, zo wijds, groen. We zagen krokodillen, havikken, papagaaien, jabiru (ook wel tuiuiu, de vogel die symbool staat voor de Pantanal), koeien en cowboys.

We waren zaterdag precies een week weg, maar het leek wel een maand. We zijn echt weg.

Het ritme hier op de pousada is aangenaam en volgens een vast patroon. Om 7 uur is het ontbijt, om 12 uur de lunch en om 7 uur weer het avondeten. Om 6 uur is het ´s ochtend binnen een kwartier licht en 12 uur later is het om 6 uur binnen een kwartier weer donker. Activiteiten vinden hier ´s ochtends tussen 8 en 10/11 uur plaats en ´s middags tussen 3 en 5/6 uur. Daar tussendoor is het te warm. Voor de lunch wordt er gezwommen en spelletjes gedaan, na de lunch is het schooltijd. Een of twee vakken, afhankelijk van hoe lang het duurt, we moeten er allemaal nog een beetje inkomen.

We doen veel per boot of kano, want naast natuur zijn we hier ook voor de dieren. Er zijn hier vreselijk veel krokodillen, we hebben er op 1 ochtend meer dan 100 geteld. Maar ook capibari´s (grootste knaagdier ter wereld), hele families komen we tegen. En lepelaars, ijsvogels, havikken, gieren, nog veel meer vogels en een enorme slang.

We hebben paardgereden, Maaike en Sanne op een eigen paard, Kiki bij mij en Milan bij Peter. Milan voelde zich een echte cowboy en het duurde niet lang of Peter had zich ook aangepast aan de natuurlijke stand van zijn benen en gedroeg zich alsof hij al jaren dagelijks paard reed. Toen we aan Maaike beloofd hadden dat er niet gegaloppeerd zou worden, voelde zij zich veilig op haar paard en reed vol zelfvertrouwen voorop. Sanne was er een beetje onzeker over en had ook nog eens een paard dat graag achteraan liep. Kiki en ik hadden en eigenwijs paard, dat bovendien geen vriendjes was met het paard van Sanne, wij moesten dus bij elkaar uit de buurt blijven. Daarnaast was ons paard ook nog eens blind, want iedere keer als we stilstonden, begon hij aan de groene schoenen van Kiki te sabbelen. Op een gegeven moment kwamen we over een stuk open grasland waar een lekker windje stond. Helaas voor Sanne blies de wind haar pet af en doordat ze hem nog wilde pakken, gaf ze haar paard een verkeerd teken, waardoor hij ietsje sneller ging en ze haar evenwicht verloor: van het paard gevallen dus. Gelukkig alleen geschrokken en ze stapte gewoon weer op om de rit af te maken. SUPERSTOER! (Ja mam, zei ze later, anders had ik het hele eind naar huis moeten lopen en daar had ik echt geen zin in)  

Een jeepsafari stond ook nog op het programma. Maar dat is anders dan het klinkt. Hier gaat het in een open, oude pickup truck met open laadbak, waar ze plastic stoeltjes in hadden gezet. We begonnen in het licht en kwamen weer terug in het donker. Helaas geen speciale dieren gezien (ze hebben hier jaguars!). Maar zelfs wij begrijpen dat we daar iets teveel lawaai voor maken. Als het de jeep niet is, zijn het wel drie gillende meiden achterin die dachten dat ze in de botsautootjes op de kermis zaten.

Gistermiddag hebben we gevist, op piranha´s. Iedereen heeft wat gevangen (gelukkig!), maar de eerste prijs ging toch wel naar Sanne, die de ene na de andere vis binnenhaalde. Een eervolle vermelding verdient Milan, die de grootste piranha heeft binnengehaald, een joekel waar zelfs de mensen van hier onder de indruk van waren. Vandaag hebben ze voor ons  piranhasoep gemaakt, echt lekker. En een aantal vissen gefrituurd, ook lekker, maar het eet een beetje lastig: veel botjes en graten.

Morgenochtend waarschijnlijk nog een keer paardrijden en dan terug naar Cuiaba.



Terug

Foto's

De Tijd

2
Nederland:
Nederlandse tijd
Nederland:
Lokatietijd

Laatste verslagen