Curitiba, heel even ...

En ook van Ilha do Mel hebben we afscheid moeten nemen, zoals we dat het komende jaar iedere keer moeten doen. Maar er staan weer andere avonturen en nieuwe ontmoetingen op stapel ...

We zijn uiteindelijk 8 dagen op het eiland geweest en waren nagenoeg de enige toeristen. En ook hier was iedereen weer aardig, vriendelijk en behulpzaam. Afgelopen zondag werden we door Zorro, de eigenaar van het hostel, uitgenodigd om met zijn gezin te komen bbq-en. Heerlijke worst en kip, we hebben gesmuld en zo goed als dat kon (zij bijna geen Engels, wij bijna geen Braziliaans) zijn we dingen over elkaar te weten gekomen. Zo dachten zij bijvoorbeeld dat Peter kok was in het dagelijkse leven, omdat hij hier voor ons allemaal kookt, als we koken! Zorro en zijn vrouw hebben twee kinderen een zoon van 8, William, en een dochter van 10, Paola. Even oud als Maaike dus, maar lang! Ze lijkt daardoor wel 15 of 16 jaar. We hebben geprobeerd het verschil met Maaike op een foto te zetten. En dat was nog lastig ook, want zoals ieder lang meisje buigt ze zich op bijna iedere foto iets naar Maaike toe om het verschil te overbruggen.

We hebben lesgegeven, gewandeld, gevoetbald op het strand en ik ben eindelijk aan een boek begonnen, totale ontspanning, dus!

Toen we gingen afrekenen, wilde Zorro niets weten van geld voor de gebruikte interneturen en stond hij erop om ons naar Curitiba te brengen. Zijn moeder woont daar en hij moest toch weer eens die kant op. En dat scheelde voor ons een hoop. Ten eerste konden we nu met de veerboot van 9 uur i.p.v. 8 uur. Tgen tweede duurde de overtocht met deze veerboot maar 30 minuten i.p.v. 2 uur en ten derde stond de auto van Zorro gewoon klaar toen we aan land gingen en zou de bus pas om 2 uur ´s middags vertrekken. Nu waren we om half 12 al in Curitiba!

Enig minpuntje van de dag was, dat Maaike de laatste nacht ziek was geworden. Rond 3 uu begon ze met spugen en ze kon er niet meer mee ophouden. Dus bleek en rillerig en zonder ontbij ging ze meer de boot op, even spugen voordat ze de auto in ging, de auto in, nog een keer tijdens de autorit en toen we aankwamen ging het eindelijk ietsje beter. ´s Middags lekker naar bed en ´s avonds was ze weer gewoon Maaike. Gelukkig!

In Curitiba is het mooi weer, maar koud ... We blijven hier maar 1 nacht en reizen de tweede avond met de nachtbus door naar Foz do Iquazu. We hebben de tweede dag gebruikt om een sightseeing tour te maken door Curitiba. Daar hebben ze een speciale Lihno Touristico voor in het leven geroepen. Een speciale bus dus, die alle bezienswaardigheden in Curitiba afgaat. Sommige dingen zijn wel een beetje gezocht. Er staan heel veel parken op de route die allemaal heel speciaal zijn, maar uiteindelijk gewone, weliswaar grote, maar toch gewone parken zijn. We hebben de botanische tuin bezocht, hebben een Hans en Grietje pad gelopen en zijn de kerk ingeweest. En ... we hebben de lekkerste popcorn ooit gegeten!

En dan op naar Foz do Iquazu. We hebben ons enorm op Foz verheugd, grotere watervallen dan de Niagara! Maar we weten als sinds onze tweede week hier dat we dat moeten bijstellen. Er is namelijk in 100 jaar niet zo weinig water geweest. De indrukwekkende watervallen, watermassa´s, het zal wel minder indrukwekkend zijn, misschien is er wel helemaal geen waterval meer te bekennen. Maar goed, dat is iets voor een volgend verhaal!

P.s. Nog een leuk verhaal. Toen we bij het Hans en Grietje pad waren, stond daar een enorme groep met schoolkinderen die opeens naar gingen kijken.  Bleek dat hun leraar ons een week geleden op het treinstation gezien had en ons nu direct herkende (niet moeilijk tussen alle brazilianen, uiteraard). Waar we toen naar toe gingen, waar we vandaan kwamen, hoe we heetten, waar we hierna naar toe gingen, etc. Heel leuk en als die kinderen maar lachen. 



Terug

Foto's

De Tijd

2
Nederland:
Nederlandse tijd
Nederland:
Lokatietijd

Laatste verslagen