Colon en een kleine ramp ...

We zitten in Buenos Aires, nu al en al een paar dagen. Even een update. We gingen dus van Puerto Iquazu naar Colon. Wederom met de nachtbus, maar dit keer was het verschrikkelijk, althans voor mij, de rest heeft een heerlijke nacht gehad.

Bij de bussen in Argentinie kun je kiezen tussen semi-cama (zeg maar vliegtuigstoel) en cama (zeg maar businessclass stoel). Er waren nog maar drie stoelen vrij in de cama, daar zou ik gaan slapen met Kiki, Sanne en Milan, want de stoelen zijn net bedden, daar zouden Milan en ik makkelijk met z’n tweeen in passen. Peter en Maaike zouden boven in de semi-cama slapen. Het begon ermee dat de cama een benauwd hok onder in de bus is met 9 stoelen, wel breed, maar zeker niet breed genoeg voor twee. Daarnaast hadden wij de middelste rij en deden de mensen voor en achter ons gelijk de gordijnen dicht. Ik voelde me vreselijk opgesloten. Toen het tijd was om te gaan slapen, zo rond 10 uur ’s avonds (niet echt vroeg toch?), gingen boven overal de lichten uit, zo niet bij ons. Om 1 uur waren de lichten nog niet uit. We zijn maar gaan slapen met de deken over ons hoofd. Vervolgens werd ik om kwart over 2 op mijn schouder geklopt door de ‘stewardess’ dat een andere passagier op Kiki’s stoel ging slapen. Ik dacht het niet dus!!! Waarschijnlijk dacht zij dat wij die stoel in bezit hadden genomen, maar dan nog ga je toch niet een kind om kwart over 2 ’s nachts wakker maken voor een andere passagier die ook niet voor die stoel heeft betaald! Toen ik haar uitlegde dat deze drie stoelen mijn stoelen waren, dat ik daar gewoon voor betaald had, was het enige dat ze deed op een ongelovige toon ‘tres?’ zeggen, na mijn ‘si’ draaide ze zich om en verdween. Geen sorry dat ik u wakker maakte of zo, helemaal niets, ze liep gewoon weg. Tja, en toen kon ik nog maar moeilijk in slaap komen, want het licht was nog steeds aan. Om 4 uur ’s ochtends ging het opeens om nog onbekende redenen toch uit. Heel even heb ik nog geslapen.

Om half 8 stopte de bus met de mededeling dat dit de uitstapplaats voor Colon was. Gelukkig wisten we hoe dat ongeveer zou zijn, anders waren we misschien niet uitgestapt. Je wordt namelijk gedropt aan de kant van de snelweg, met aan de overkant een benzinestation. En daar sta je dan, je ziet de bus wegrijden, het is vroeg, koud en alles ziet er een beetje grauw uit, de zwerfhonden lopen je al tegemoet, he kameraden zie je ze denken. De bedoeling is dat je naar het benzinestation loopt, ze hadden gezegd dat daar taxi’s zouden staan op het moment dat de bus aan zou komen. Er stonden een hoop auto’s, maar geen taxi. Nu kan dat komen doordat de bus ruim een uur te laat is of door wat anders, maar ik ben blij dat we niet de bus genomen hadden die om 2 uur ’s nachts aan zou komen! Uiteraard belde de mevrouw van het benzinestation een taxi voor ons en een kwartier later waren we op weg naar Colon. Een hele vriendelijke taxichauffeur bracht ons naar Colon, maar wist vervolgens niet het hostel te vinden, hij kende het ook niet. Gelukkig kende hij wel veel mensen in Colon en na het achtereenvolgens aan de postbode, vuilnismannen, stratenmakers en een stucadoor te hebben gevraagd, waren we ter plekke.

Een ontzettend leuk en charmant klein hostel. Volgens mij was de algemene ruimte de woonkamer van Marcela, de eigenaresse. We zijn ergens wat gaan eten en vervolgens ben ik weer naar bed gegaan voor nog een paar uur slaap en zijn Peter en de kids het dorp gaan verkennen en gaan lunchen. ’s Middags zijn we met een engelse bioloog, Charlie, naar eilanden in de Rio Uruguay gegaan.

En daar gebeurde iets wat geen ‘wereldreiziger’ wil meemaken: het fototoestel viel in het water ... Peter moest bij een zandbank snel uit de boot stappen, gooide de rugzak op zijn rug en die zat dus niet dicht, de camera zweefde door de lucht en verdween in het water. Gelukkig waren we al aan de kant, dus Peter heeft hem met zijn hand wel weer opgevist, maar hij was evengoed wel nat geworden. We hebben hem zo goed als mogelijk is drooggewreven, maar meer konden we niet doen. Na de excursie is Peter met Charlie meegegaan, hij heeft namelijk een vriend in Buenos Aires die ook al zijn foto-apparatuur regelt. Ze hebben de camera uiteindelijk ingepakt en op de bus naar Buenos Aires gezet. Onze volgende stop is toch Buenos Aires, dus dan zien we hem, hopelijk gemaakt, terug.

We hebben ’s avonds lekker gegeten, nog hele leuke foto’s van die middag van Charlie gekregen en zijn lekker op tijd gaan slapen. De volgende dag was het stralend weer en zijn we naar de Thermen geweest. Heel lekker, maar wel warm. Alleen Milan kon er geen genoeg van krijgen, hij ging zelfs met zijn hoofd onder water, zo lekker vond hij het. We hebben die avond zelf eten gemaakt, de kinderen weer op tijd naar bed en wij hebben nog lang nagepraat met Marcella over mogelijke routes, verbindingen en te bezoeken plaatsen in Argentinie.

 

We hadden gedacht om een kleine week in Colon te blijven, een paar dagen in Buenos Aires en dan door naar Puerto Madryn voor de walvissen. Maar na gesprekken met Marcella gooien we het toch om. We gaan na slechts 2 nachten door naar Buenos Aires, gaan daarna naar Puerto Madryn, vanaf daar naar Mendoza en zakken dan naar het zuiden van Argentinie. Het moet een erg mooi gebied zijn, de route 40. We steken onze Argentinie-dagen daar dus maar in. Nu nog vervoer van het een naar het ander en dan gaat alles lukken.

Maar ja, die camera ….



Terug

Foto's

De Tijd

2
Nederland:
Nederlandse tijd
Nederland:
Lokatietijd

Laatste verslagen