Malargue: zand, zon, wind en sneeuw

Het is moeilijk om achteraf over Malargue te schrijven, omdat deze stop zoveel verschillende gevoelens heeft opgeroepen. We kwamen donderdag aan en werden keurig opgehaald van het busstation. We zaten dit keer in een ecohostel, 5 km uit het dorp, dat werd omschreven als een ‘organic farm met homemade continental breakfast’. Dat klinkt goed, toch?



Maar toen wij aankwamen leek het niet op de door ons verwachte boerderij, we zagen 3 paarden, 2 veulens en een koe en drie huisjes, in elkaar getimmerd met gipsplaten. Verder was en is er niets, letterlijk, het is een kale vlakte met wat bomen om het terrein af te bakenen, maar bijv. geen gras. Wel distels, heel veel distels, de kinderen zaten de eerste dag onder en hebben verder uitgekeken waar ze speelden, want het was geen pretje om ze te ontdoen van alle stekels. Na wat speurwerk vonden we ook nog twee varkens een kalkoen en wat kippen, maar daar is het bij gebleven. En dat was dus de boerderij (en de rest van de omgeving).

 

Het ontbijt was niet echt continental en/of homemade, het brood was wel zelf gebakken, maar niet dezelfde ochtend. Ik had toch minimaal een dampend, zelfgebakken brood op de ontbijttafel verwacht, met zelfgekarnde boter en verse kaas. Maar niets van dat al. Het brood was dus hard, de boter gewoon gekocht en te hard om te smeren en verder alleen wat jam (zelfgemaakt?). En dat was dus het ontbijt.

 

We hadden gepland om vanuit Malargue naar San Martin de los Andes door te reizen, maar dat bleek niet te kunnen. Route 40 is op een kort stukje onder Malargue niet goed genoeg voor de bussen en dus reizen die van San Rafael door naar het zuiden. En dat is vanuit Malargue eerst 3 uur naar het noorden voordat je weer zuidwaarts kunt reizen. De busrit naar San Martin de los Andes is vervolgens even lang als die naar Bariloche en de doorsteek naar Chili is vanuit SM de los Andes niet zeker (sneeuw op de pas) en vanuit Bariloche wel. De keuze is dan snel gemaakt: we gaan naar Bariloche, helaas met die extra reistijd dus. En dat was dus onze ‘gedroomde’ route. 

 

Maar … de mensen waren aardig en behulpzaam, bereid alles voor ons te regelen of te organiseren. Ze waren druk bezig het terrein op te knappen, overal werden kleine boompjes gepland. Het was heerlijk dat er niets was, gedwongen rust is ook wel eens lekker. Er was ruimte zat voor de kinderen om te spelen en dat deden ze dan ook volop. Het weer was mooi, de zonsondergangen adembenemend en … in het skigebied in de buurt, Las Lenas, lag nog sneeuw.

 

En dus hebben we lesgegeven, gespeeld, gewandeld, naar de zonsondergangen gekeken, de volle maan en de sterren bewonderd en … geskied. In onze fleece- en regenjassen, onze enige lange broeken met daaronder een korte broek en warm dat we het hadden! De zon scheen voluit en het was gewoon heet. De regenjassen hadden we al gauw niet meer aan, de geleende handschoenen ook niet en de zonnebrandcrème was niet aan te slepen. Maar het was heerlijk. Er waren nog genoeg pistes open, weinig mensen, veel zon, geen wind, perfect skiweer, dus. We zijn allemaal lichtelijk verbrand, vooral Kiki die haar zonnebril kwijt was geraakt. Een bezorgde skiliftenman heeft haar nog een kapotte zonnebril met 1 pootje gegeven. Hij was iets te groot, dus heeft Maaike als een bezorgde grote zus, haar bril met die kapotte geruild, bij haar bleef hij iets beter op z’n plaats zitten. Het was onverwacht, zo’n dagje skieen in de Andes en daardoor misschien nog wel specialer.

 

Concluderend over Malargue kunnen we zeggen dat er niet aan onze verwachtingen werd voldaan, maar daar stonden weer zoveel andere dingen tegenover, dat we het er alsnog heerlijk hebben gehad.

 

Volgende bestemming: Bariloche, wat zal daar weer gaan daar gebeuren??



Terug

Foto's

De Tijd

2
Nederland:
Nederlandse tijd
Nederland:
Lokatietijd

Laatste verslagen