Bariloche: Zwitserland in de Andes

Zoals al geschreven in het vorige berichtje kostte het ons 6 uur omrijden om in Bariloche aan te komen. De uiteindelijke reis was maar liefst 16 uur! En … ging verbazingwekkend goed.  Aangekomen in Bariloche riepen de meiden meteen: het lijkt wel Zwitserland! En dat terwijl ze ooit maar 1 dag in Zwitserland zijn geweest op doorreis van Italie naar huis. Maar het is waar, het lijkt hier op Zwitserland: bergen, meren, houten huizen, chocola en … regen. Althans, op de dag dat we aankwamen. Precies zoals we ook in Zwitserland hadden gehad en wat ons gelijk de volgende dag deed doorrijden naar huis. Maar nu toch maar even niet.



Nog even over de reis. Eerst dus een busrit van 18.00 tot 21.00 naar San Rafael, daar de bagage gestald bij een aardige busterminalcafetaria-meneer. Vervolgens het stadje in om te eten en de tijd te overbruggen tot 23.30 uur, wanneer onze volgende bus vertrok. In de bus gelijk slapen, da’s wel een voordeel van zo laat opstappen, geen film die voor de kinderen te laat, te druk of te gewelddadig is. Iedereen is er op ingesteld om te gaan slapen. ’s Ochtends lekker laat wakker, beetje ontbijten, tanden poetsen, beetje kletsen en gameboyen. Helaas werd Maaike niet zo lekker wakker, maar ook dat knapte weer op, na een kleine ‘oprisping’. En eigenlijk voor we het wisten waren we er. Het ging verbazingwekkend goed, het zal waarschijnlijk onze langste reis ooit zijn, maar het was gewoon een eitje! Wie er nog tegenop ziet: als je het eenmaal doet, ondergaat, erin zit, is het voorbij voor je het weet. Maar misschien hebben wij gewoon hele makkelijke en superlieve kinderen … hahahahaha.

 

De volgende dag (woensdag) was het weer al beter en donderdag hebben we weer een auto gehuurd om naar de Ventisquero Negro (zwarte gletsjer) te gaan. Het was nog een race tegen de klok, want tot 2 uur mag je naar boven rijden, zodat om 4 uur de mensen van boven naar beneden kunnen rijden. Wij hadden redelijk laat pas een auto en kwamen om tien voor half 3 bij de weg aan. Het was nog een soort van moreel dilemma, maar uiteindelijk zijn we toch maar naar boven gereden. Natuurlijk waren we op tijd, als een echte coureur heeft Peter ons over een hobbelig, vochtig en kuilig bospad  naar boven weten te krijgen. Uiteraard zonder te stoppen voor alle mooie vergezichten, meren en bergen. Die zijn op de terugweg op de foto gegaan.

 

De Black Glacier is ook echt zwart. Hij begint boven aan de berg (Tronador 3491 m) als wit, maar naarmate hij meer naar beneden komt wordt hij van grijs steeds zwarter. Waarschijnlijk door al het losse, zwarte zand dat hij meeneemt. Als je onderaan staat lijken veel ijsstukken daardoor op rots. Maar terwijl wij er stonden brak er een stuk zwart ijs af en bleek die rots toch gewoon ijs te zijn. Het is overigens een machtig geluid als zo’n stuk afbreekt.

 

Vrijdag zijn we de 7 merenroute gaan rijden. Heel mooi, heel afwisselend, het was alleen jammer dat het weer niet wilde meewerken. Bij zonnig weer kun je namelijk de verschillende kleuren van de verschillende meren heel goed zien. Op de heenweg van Bariloche naar San Martin de los Andes kom je voornamelijk door bos en langs meren. Groen met bergen. Op de weg van San Martin de los Andes terug naar Bariloche (uiteraard een andere route) is het heel anders. Weinig meren, wel veel riviertjes en stroomversnellingen, en heel veel ruige, woeste rotsen. Heel anders, maar zeker niet minder mooi. Geweldig om dit op 1 dag door elkaar te zien.

 

Hierna hebben we de auto ingeleverd en hebben geweldig weer gehad en heerlijk weinig gedaan. We hebben gewandeld, lekker gegeten, gevoetbald, gespeeld en uiteraard les gegeven. We hadden een huisje voor onszelf en dat was heerlijk. De omgeving was heel mooi. We zijn nog op de Cerro Otto (1.405 m) geweest. Met de kabelbaan naar boven. Geweldig uitzicht! Op de top staat een ronddraaiend restaurant en het duurde even voor de meiden doorhadden wat er nu toch zo anders was hierbinnen.

Er is nog wat gewinkeld, t-shirts met lange mouwen (stom, ik had witte meegenomen, die zijn inmiddels grijs en worden nooit meer wit) en Adidas hardloopschoenen: wat is het hier goedkoop. Die schoenen kunnen we met een gerust hart in Australië achterlaten.

 

We zijn uiteindelijk pas op woensdagochtend (18/10) verder gereisd. Misschien ook wel zo laat, omdat verder reizen onverbiddelijk betekende afscheid nemen van Argentinie. En dat was moeilijk omdat we het er zo heerlijk hebben gehad. Wat een land!

Terug

Foto's

De Tijd

2
Nederland:
Nederlandse tijd
Nederland:
Lokatietijd

Laatste verslagen