We zijn weer terug ...

…waar we drie maanden geleden begonnen zijn: Santiago de Chili. En in tegenstelling tot drie maanden geleden is het hier nu groen en warm. Grappig, zoals we nu door de stad lopen, meer vertrouwd, aangepast aan het reizen en de mensen. Maar goed, daarover later misschien meer. Eerst nog even een opheldering over onze geheimzinnige reisbestemming.



Nou, zo geheimzinnig is het niet als je vanuit Torres del Paine ergens naar toe gaat. We zijn namelijk terug gegaan naar Argentinie!!! We waren zo dichtbij, dat we het niet konden laten om nog even bij een van de weinige nog bewegende gletsjers ter wereld te gaan: de Perito Moreno bij El Calefate, Argentinie.

 

Het was ongeveer 4 uur rijden vanaf Torres del Paine, we hadden de auto voor een week, we hadden toestemming om hem de grens mee over te nemen, we hadden nog twee dagen over, dus waarom niet??

En zo gingen we dus zondagmiddag, na als afscheid nog even van de Torres te hebben mogen genieten (5 minuten later zaten ze weer in de wolken) naar El Calafate, zaten we ’s avonds aan een Argentijnse parrilla en gingen we maandagochtend naar de wereldberoemde gletsjer. Wat kan je er van zeggen?? Hij is grooooooooot, hij is mooooooooi, hij kraakt, brult en buldert en is blauw.

Nog even wat feiten: de gletsjer is ongeveer 14 km lang, 5 km breed en 60 meter hoog. Aan de zijkanten 'groeit' hij ieder jaar 40 cm en vanuit het midden jaarlijks 2 meter. Eens in de zoveel jaar raakt hij de kant en verspert de hele doorgang. Nu raakt hij ook weer de kant, maar het water kan er nog (onder)door. Als het wat warmer wordt wordt de doorgang groter, maar soms dus, lukt dat niet meer. In 2004 was het voor het eerst in 16 jaar weer gebeurd. De druk aan een kant van de versperde doorgang wordt dan op een gegeven moment zo groot, dat de versperring in maart van dat jaar met een enorme knal is opgebroken. Overal zie je daarvan foto's hangen en er worden nog steeds video's van verkocht.

We hebben vooral genoten van het geluid, dat is zo imposant, zo’n grote kolos te horen kraken en bulderen. We hebben ook heel wat stukken zien en horen afbreken. Geweldig. Frustrerend is het wel dat we de kinderen hadden ingeprent dat de mensen hier komen om naar de gletsjer te luisteren, dat ze dat zeer goed ter harte hadden genomen en echt de hele tijd alleen maar hebben gefluisterd (waarschijnlijk vonden ze het zelf ook wel imponerend), maar dat er dan een hele buslading met Italianen luidruchtig pratend constant in de buurt is. Je kan namelijk wel wandelen langs de kop van de gletsjer, maar een bus met Italianen is niet te ontwijken, je komt er altijd wel een paar van tegen. Wij zijn dan ook maar gaan lunchen en zijn later nog een keer gaan kijken en luisteren. Toen was het heel erg rustig, ideaal.

Later op de middag met de boot naar de linkerarm (als je er voor staat) van de gletsjer gemaakt. We hadden de hele boot voor ons alleen!!!! En ja hoor, Maaike zag een klein stukje afbreken, Peter had de video al klaar staan. Maar mistte uiteraard net het vallen, met een fotocamera hoef je het al helemaal niet te proberen, je bent altijd te laat. Maar … op dezelfde plek brak 25 tellen later een nog veel groter stuk af en dat staat op de video!!! Het gaf een enorme plons en golfslag. Mooi!

 

Voldaan zijn we aan het eind van de dag teruggegaan naar El Calafate. Om dinsdag weer terug te rijden naar Chili, Puerto Natales. We mistten nog een afslag en het was even zoeken naar een grensovergang, maar met nauwelijks vertraging zaten we ’s avonds weer bij ‘onze’ italiaan, Mesita Grande (twee lange tafels en heerlijke pizza’s).

 

Het gebied waar de Perito Moreno toebehoort, Los Glaciares, is trouwens ook erg mooi. Er zijn nog meer mooie gletsjers en als je iets noordelijker gaat, naar El Chalten, is het ook erg mooi om te wandelen. Wie weet kunnen we dat ooit nog eens combineren met de terugkeer naar Torres del Paine???

 

En nog even iets wat ik iedere keer vergeet te vermelden. De wolkenluchten zijn hier heel apart en mooi. We hebben al een aantal foto’s ervan op de website gezet. Soms zijn het hele aparte wolken, maar soms lijkt het ook wel alsof de wolken van de wereld afglijden. Alsof je kan zien dat je hier aan het einde van wereld bent. Het komt natuurlijk doordat je hier op sommige plaatsen zover kunt kijken, maar wij zien het liever als anders.

 

We hebben vandaag (woensdag) de redelijk lage temperatuur voor een hele lange tijd verlaten. We zijn nu in Santiago waar het 26 graden is. Gaan morgen naar het postkantoor waar iets voor ons schijnt te liggen en reizen morgenmiddag door naar Valparaiso. Een kustplaats hier een uur vandaan. Want het is hier wel lekker warm, er hangt ook gelijk een smog over de stad.



Terug

Foto's

De Tijd

2
Nederland:
Nederlandse tijd
Nederland:
Lokatietijd

Laatste verslagen