Valparaiso als tussendoor

Weer terug dus waar we begonnen zijn. Gek is dat, hoe anders we, nou ja, ik in ieder geval, hier rondlopen. Veel zelfverzekerder. Niet omdat het de tweede keer is dat we hier zijn, maar omdat we al zo’n tijd aan het reizen zijn. De mensen zijn niet vreemd meer, de taal ook niet, het hele leven hier is ons meer bekend. We weten dat we alles kunnen vinden in een supermercado, we weten waar we die kunnen vinden, we weten dat we alles kunnen vragen en dat iedereen bereid is ons te helpen. Dat had ik me overal kunnen realiseren, maar ik realiseerde het me pas nu we voor de tweede keer op dezelfde plek zijn.



Santiago zelf is anders, het weer is heerlijk. Het is warm in tegenstelling tot de eerste keer, wat hadden we het toen koud! Alles is groener, de mensen lopen er fleuriger bij, maar de zoenende stelletjes zijn gebleven! We willen nog wat dingen zien, er moeten nog lapis lazuli gekocht worden, maar eerst zijn we naar Valparaiso gegaan.

 

Valparaiso is de stad van het Chileense parlement en een havenstad, vooral een belangrijke marinehaven, een uurtje bij Santiago vandaan. Het is tegen de heuvels aangebouwd en dat betekend zeer veel nauwe en steile straatjes, veel trappen lopen. Het lage en hoge stadgedeelte is verbonden met elkaar door trappen en liften. Ze zijn er niet allemaal meer, ze werken niet allemaal meer, maar met een aantal kun je nog altijd omhoog. Een belevenis voor de kinderen. We hebben er 1 genomen en zijn toen nog verder naar boven gelopen, want we wilden naar het huis van Pablo Neruda. Hij heeft ooit gezegd ‘Wie alle trappen van Valparaiso gelopen heeft, is de wereld rondgegaan’ (o.i.d.). We kunnen ons er iets bij voorstellen.

We hebben een muurschilderingenspeurtocht gedaan. Twintig genummerde muurschilderingen waren er te vinden, de schilderingen stelden niet veel voor, zowel letterlijk als figuurlijk. Maar we hebben een hoop plezier gehad in het zoeken en in het verzinnen wat het voor moest stellen.

 

Er is hier bijna geen strand, daarvoor moet je naar Vina del Mar (20 minuten met de metro), want hier is de hele zeezijde in beslag genomen door de haven. Een grote los- en laadhaven, maar ook een marinehaven. Wel kun je een half uurtje varen met een bootje door de haven. Uiteraard hebben we dat gedaan, al was het onder groot protest van de meiden. Geen idee waarom. Maar toen we eenmaal aan boord waren, enorme joekels van zeeleeuwen hadden gezien EN ze de boot zelf mochten besturen, waren ze het er over eens dat het eigenlijk toch wel heel erg leuk was.

 

Valparaiso viel ons een beetje tegen. Redelijk druk en vies, een hoop plaatsen waar je beter niet kunt komen. Hoewel het ook kan lijken alsof het druk is, omdat het overal zo smal is. Het is ook redelijk vervallen. De meeste huizen zien eruit alsof ze hoognodig aan een opknapbeurt toe zijn. Vreemd genoeg kan er naast een totaal vervallen huis zonder ramen (waar dan toch nog was buiten hangt) een opgeknapt, fris geverfd huis staan.

We zijn zondag weer teruggegaan naar Santiago. Op de dag dat we precies drie maanden aan het reizen zijn, zijn we (weer) terug waar we begonnen. En weer op zondag lopen we over pleinen en door parken vol met families. Terwijl we lekker snoepen van gebrande pinda’s en popcorn.

Terug

Foto's

De Tijd

2
Nederland:
Nederlandse tijd
Nederland:
Lokatietijd

Laatste verslagen