Paaseiland: leuk, interessant, rustig en alweer superaardige mensen

Een beetje laat, maar ik geloof dat we in Zuid-Amerika erg verwend zijn met het aantal internetverbindingen en de prijzen. Vanaf het moment dat we daar wegvlogen, was het gedaan met onze bijna dagelijkse mail-check. We lopen achter vanaf Paaseiland. Maar we hebben nu nog een paar dagen goed internet, dus we gaan het nu inhalen.

 

Santiago was leuk om nog even te hebben meegemaakt, we zaten in een heerlijk ruim en luxueus hostel. We zijn nog teruggeweest naar de plekken van drie maanden geleden. Sommige herkenden we meteen, bij andere plekken duurde het even voor het kwartje viel.  Milan en ik hadden op de heenweg al een lapis lazuli-eitje gekocht voor in onze broekzak. Nu heeft iedereen er een. Maaike en Kiki hebben nog een extra staart in hun haar gevlochten gekregen. En toen was het tijd om afscheid te nemen van het vasteland van Zuid-Amerika.



Woensdagavond (15/11/06) 6 uur vlogen we naar Isla de Pasqua, Paaseiland of Rapa Nui. En terwijl jullie afgelopen zaterdag luidkeels Sinterklaas hebben binnen gezongen, waren wij paaseitjes aan het zoeken. Het enige dat je op dit eiland kunt doen, volgens Milan. En gelijk heeft hij. Om eerst maar even de meest gestelde vraag van dit moment te beantwoorden: Sinterklaas komt hier niet. Dat kan ook niet, want hij is immers bij jullie in Nederland. Voor de kinderen is er niets logischer dan dat. Een heeft nog heel hoopvol gedacht dat als we terugkwamen er dan wel veel cadeautjes zouden zijn, maar dat werd door een ander gelijk ontkracht: ze hebben immers geen schoentje gezet, hoe kan Sinterklaas nu weten wat ze willen hebben? En zo is het ook.

 

Paaseiland hoort officieel bij Chili, maar dat is dan ook het enige Zuid-Amerikaanse aan dit eiland en de mensen. Het klimaat is het hele jaar door lekker, de mensen zijn zeer Polynesisch, de taal lijkt daar ook op en zelf voelen ze dat ook zo. Ze leren hier Spaans omdat ze dan in Chili naar de universiteit kunnen, maar anders hadden ze het niet gedaan. Hun eigen identiteit is erg belangrijk, dat zie aan alles. En het lukt ze ook redelijk om deze te behouden, mede door het feit dat ze zo ver van Chili vandaan liggen (4000 km). Eigenlijk liggen ze ver van alles en iedereen af. Het is een geïsoleerde gemeenschap hier. Het eiland is klein, er is 1 dorp, er wonen 2400 mensen en de naaste buren zijn 1000 kilometers ver. Waarschijnlijk lukt het ze daarom om iets van hun oorspronkelijke achtergrond te bewaren. Wat het gelijk wel vreemd maakt dat er toch zo weinig bekend is van de oorsprong van dit eiland en wat er op te vinden is.

 

Paaseiland is uiteraard het meest bekend door de moai, de beelden van soms wel 9 meter hoog. We hebben er een hoop gezien op het eiland, maar de meeste liggen. En wel met hun neus op de grond. Ze staan er namelijk al zo’n 600 jaar en zijn neergezet met hun rug naar de zee. En laat daarvandaan nu net de wind, storm of, nog erger, een tsunami komen. Het grootste platform met 15 moai is in 1960 nog verwoest door een tsunami. Het is inmiddels weer, na vier jaar werk, opgebouwd. Maar niet alleen de natuur heeft de beelden doen omvallen. Ze werden ook omgegooid door een rivaliserende clan.

 

Willen jullie nog wat meer achtergrond weten van dit eiland? Hier een korte samenvatting. Men denkt dat dit eiland bewoond is sinds het jaar 800, door Polynesiërs. Zij noemden het eiland Te Pito o te Henua, wat zoveel betekent als ‘navel van de wereld’. Er is hier op het eiland ook een ronde steen die zo heet.

Er waren een aantal stammen op het eiland, die hun macht lieten zien door het oprichten van de altaren (ahu) en de moai. De moai representeren de voorvaderen van de stam, die waken over het dagelijkse leven van de stam. Vandaar dat ze uitkijken op dat dagelijks leven en dus met hun rug naar zee staan.De beeldhouwers werden betaald met eten. Soms kon de ‘aanvrager’ niet meer betalen en dan bleef het beeld onafgemaakt staan bij Rano Raraku. De plek waar de beelden werden gemaakt. Die beelden staan er nu nog. Voor iedere nieuwe aanvraag werd een nieuw beeld gemaakt, niemand wilde een tweedehandsje.

Hoe de beelden naar hun eindbestemming werd gebracht is nog niet met zekerheid vastgesteld. Maar de snelste manier die is uitgeprobeerd is ze over houten palen er naar toe te rollen. En dat zou dan meteen de oorzaak van de ontbossing van het eiland en uiteindelijk ook het stoppen van de moai-productie kunnen verklaren. Het eiland moet ooit overdekt zijn geweest met bos en dat is raar als je het nu ziet. Er is hier vreselijk weinig schaduw. Het verbaast ons dat er in de loop van de tijd zo weinig is aangeplant, maar wellicht is ook de aarde niet meer vruchtbaar.

De beelden zien er allemaal redelijk hetzelfde uit. Ze hebben lange gezichten, de mond staat enigszins streng en ze houden hun handen bij hun navel.

 

Wij hebben het er naar ons zin gehad. We hadden een huis, met drie slaapkamers en drie badkamers. En alles rustig aan gedaan. We bezoeken een dag een aantal plekken en gaan dan een dagje niets doen. Er wordt les gegeven en iedere dag wordt er in de zee gezwommen. De temperatuur is aangenaam en we worden al aardig gekleurd (gezicht en armen). De mensen hier zijn ontzettend aardig en gastvrij. En wij met onze vier blonde kinderen zijn nu zo langzamerhand bij iedereen bekend. En dus wordt er veel naar ons getoeterd en gezwaaid.

 

Uiteraard zijn we op zondag naar de kerk geweest. Ons reisboek sprak over ‘enchanting music’ en ook Floortje had het in haar programma over de kerkdienst gehad. Het was zeker de moeite waard. Iedereen, wij dus ook, werd op de trappen al begroet en welkom geheten door de priester, de muziek was enthousiast en meeslepend, de dienst niet te lang en er werd veel gezongen, ook met elkaar. En dan stond je dus hand in hand, 400 man, te zingen. Ja, als je ooit naar Paaseiland gaat, zorg voor een zondag hier, het is heel apart.

 

We hadden het eiland ietwat mysterieuzer verwacht. Maar dat was het niet. Het is een leuk eiland met aardige mensen en heel veel beelden. En daarover heel veel gissingen. Niemand weet zeker waarom de beeldproductie is gestopt, niemand weet zeker hoe de beelden zijn vervoerd, legendes zijn er genoeg over hoe de eerste koning aankwam en wat hij allemaal meenam in zijn boot, maar er is geen een legende over die eerste twee vragen. En dat voelt raar, niet mysterieus.

 

Het enige dat nog ontbrak was een souvenir. We wilden erg graag een beeld mee terug nemen. Niet een van 9 meter, maar toch wel een aardig formaat. Dat versturen ze niet vanaf hier en we kunnen het niet meenemen in de bagage. In de handbagage mag het namelijk niet (je zou er een aardig klap mee kunnen verkopen) en in de rugzakken past het niet. Uiteindelijk hebben we maar twee hele kleine beeldjes meegenomen. Hebben we toch nog iets.

 

Een week later (22/11) om 23.00 uur vlogen we weer weg van Paaseiland. Op naar een ander eiland, weer Polynesisch en midden in de oceaan. Tahiti dit keer. We kwamen aan om 23.20 uur, bekaf, want voor ons was het inmiddels 04.30 uur. Maar daarover in een ander verhaal.

Terug

Foto's

De Tijd

2
Nederland:
Nederlandse tijd
Nederland:
Lokatietijd

Laatste verslagen