Nieuw Zeeland: natuur, cultuur en weids

Inmiddels al twee weken in Nieuw Zeeland, slecht telefonisch bereik en weinig internetpunten. En er is niets lastiger dan over zo’n lange periode iets leuks te schrijven, dus …



Zondag 3 december kwamen we aan op het vliegveld in Auckland. Gelijk een Lonely Planet en drie boeken gekocht en op naar de camperverhuurder. De camper stond al te wachten en na een uitgebreide uitleg zijn we vertrokken. Bestemming: een camping in het noorden van Auckland, want de volgende dag moesten we een pakketje ophalen op het postkantoor. De camping vinden was nog een hele trip. Na de juiste afslag belandden we in een wijk waar de straten absoluut niet overeen kwamen met ons kaartje. Het duurde een hele tijd, maar uiteindelijk kwamen we uiteraard aan op de plaats van bestemming.

 

Dinsdag door naar Rotorua, het midden van het Noordereiland. Het was een mooie, maar lange, tocht. Ze hebben hier geen snelwegen, alle hoofdwegen (1-baans) gaan door dorpjes, hebben stoplichten, rotondes etc. En dat houdt vooral op het Noordereiland op. Het is er namelijk iets drukker dan het Zuidereiland. Nieuw Zeeland heeft ongeveer 4 miljoen inwoners (en 40 miljoen schapen, leuk weetje), waarvan er al 1,2 miljoen in Auckland wonen en slechts 1 miljoen op het Zuidereiland.

Rotorua ligt in het midden van het thermische gebied van Nieuw Zeeland, het zit overvol geisers, bobbelende modderpoelen en Maori cultuur. We hebben een hoop gezien, geleerd, geroken en genoten. We hebben kiwi’s gezien, de tuatara (een van de weinige nog bijna prehistorische dieren), reuze regenboogforellen gevoerd en heeeeel hard van een berg af geskelterd.

Na een paar dagen zijn we door gereden naar Whakapapa. Het vertrekpunt voor wandelingen in het Tongariro National Park, en die hebben we dan ook gemaakt. Kleine tegenvaller: het was hier zo ontzettend koud. We hebben zelfs de verwarming in de camper aan moeten doen. Maar het was ook hier weer vreselijk mooi en de wandelingen hebben we zelfs in een mager zonnetje kunnen maken. Hier staat Mount Doom, uit de Lord of de Ring trilogie. Helaas, helaas, hij heeft zich gedurende de tijd dat wij er waren niet laten zien, constant in wolken gehuld. De andere twee vulkanen waren wel te zien. Ze zeggen dat een van de mooiste wandelingen van Nieuw Zeeland hier te maken is en dat geloven we!!!! De natuur, de vulkanen, het was heerlijk om hier te zijn.

Vanuit het midden van het Noordereiland zijn we in 1x doorgereden naar Wellington. De zuidpunt waar de veerboot naar het Zuidereiland vertrekt. In Wellington bevindt zich Te Papa, het museum van Nieuw Zeeland. Een supermuseum, groot, interessant, compleet, leuk, interactief, divers. En nog gratis ook, terwijl je er graag een toegangsprijs voor over hebt om het te bekijken! We hebben er uren in doorgebracht.

De volgende dag nog snel even een bbq gekocht, want ja, als je dan toch kerstmis in de zomer viert, dan maar gelijk met een bbq op het strand, nietwaar? En toen op naar de boot voor de overtocht van drie uur. Terwijl Peter binnen de twee oudsten les gaf, Milan de on-board kinderfilm keek, hebben Kiki en ik op het dek in het zonnetje zitten kletsen. Ik omdat ik naast wagenziek ook snel zeeziek ben, Kiki omdat ze weer eens berensnel klaar was met haar schoolwerk.

Het weer bleef heerlijk en we hebben de dagen daarna volop ge-bbqued. We zijn naar het Abel Tasman National Park gegaan. Daar mogen/kunnen geen auto’s komen, maar via Marahau waar de weg stopt bij onze camping, hebben we in twee dagen een groot stuk van de Abel Tasman Coastal Track (1 van de 9 Great Walks in NZ), gelopen. Het is een van de kleinste Nationale Parken, maar zeker ook een van de mooiste. De stranden waren goud, het water geweldig blauw en … vol met dolfijnen. In de watertaxi naar het beginpunt van een wandeltocht hebben we ze gezien, dichtbij, ver weg, onder de boot, heel hoog springend, overal waren ze. Weer een hoogtepunt.

Na een paar dagen weer verder, op weg naar de gletsjers. Onderweg er naar toe nog langs een zeehondenkolonie gereden, er waren net kleintjes geboren! De Pancake Rocks hebben we gezien en heel veel mooie rivieren, watervallen, bos, bergen. Ook hier een eenbaansweg met heel veel bochten. Het rijdt niet snel, maar wel mooi.

De Franz Josef Gletsjer hebben we gezien, maar, sorry Nieuw Zeeland het moet gezegd worden, na de gletsjers in Chili en Argentinie, viel het een beetje tegen. Vooral de stilte, we zijn gewend dat gletsjers, donderen en kraken. Bovendien konden we niet heel dichtbij komen, vanwege overvloedige regenval de laatste dagen. Om het enigszins tegenvallende uitzicht te compenseren hebben Peter en de meiden hem de volgende dag maar beklommen. En ja, dat was absoluut weer een hoogtepunt.

 

Nu zijn we onderweg naar de Milford Sounds, moet ongelooflijk mooi zijn, maar ja, wat is dat niet in dit land? Alles is hier mooi, waar je ook kijkt er is altijd wel een ander uniek punt, mooi bos, waterval, noem het maar op. En dan ben je alleen nog maar aan het rijden.

De mensen zijn ontzettend aardig en open. En beleefd. We merkten het al in Auckland, we namen de bus naar de stad en bij iedere bushalte hoorde je de mensen die uitstapten (oud en jong) zeggen: Thank you, driver. Nou, daar hoef je in Nederland niet mee aan te komen. Het is hier weids, vooral het Zuidereiland is erg dunbevolkt, wat een rust en ruimte. Volgende keer meer informatie over Nieuw Zeeland en ons natuurlijk.

Terug

Foto's

De Tijd

2
Nederland:
Nederlandse tijd
Nederland:
Lokatietijd

Laatste verslagen