Het Zuidereiland

Daar zijn we weer. Iedereen klaar met de kerstdiners, bekomen van de champagne en het vuurwerk? Wij zijn gewend om kerst en oud en nieuw niet thuis te vieren. Maar meestal verkeren we wel in de omgeving die voor ons gevoel bij kerst hoort: winter en sneeuw. Dat was hier wel anders, en toch ook weer niet. Daarover straks meer.



Nu eerst even een korte update over ons Nieuw Zeelandse avontuur. Ik ga gewoon verder waar het vorige verslag gebleven was. Onderweg naar Milford Sound hadden we regen, regen en regen. En dat is erg jammer, het schijnt namelijk een hele mooie route te zijn. Daar krijg je wel iets van mee, maar als het regent worden de kleuren toch wat vlakker, zijn de Mirror Lakes niet wat ze beloven te zijn en is het vooral nat. Maar toch wel indrukwekkend. We hadden voor de volgende ochtend een boottocht door de Sound (= fjord) geboekt, als dat maar niet in het water zou vallen …

En zoals steeds maar weer deze reis, als het er op aan komt, gaat het goed. Het was strakblauw!!!! En wat is het dan mooi …

Na Milford, waar verder geen echt dorp is, zijn we twee uur verderop in Te Anau gaan bivakkeren. Inslaan voor de kerstdagen, iedereen (behalve ik, dat scheen te lang te duren??) naar de kapper en wassen draaien. Toen was het op naar de Catlins en wel het bijna zuidelijkste puntje van het Zuidereiland: Curio/Purpoise Bay. Ook hier geen dorpje met voorzieningen, een camping met weinig, behalve een geweldige plek. We hebben Hector dolfijnen zien zwemmen, Yellow eyed pinguins voorbij zien lopen en zijn bijna gebotst op een zeeleeuw. Ondanks dat we maar 1 dag echt mooi weer hebben gehad, hebben we 3 dagen kunnen bbq-en. Bovendien hadden we de eerste twee dagen gezellig gezelschap van een ander Nederlands stel met twee kleine kinderen. Al met al dus een hele andere en leuke kerst. Het enige dat niet zo anders was, was het weer. Geen stralende zon, zoals we hadden gedacht, maar een beetje kwakkelen, een beetje Hollands en dus herkenbaar, maar dan wellicht een paar graden warmer.

 

Na Curio Bay zijn we op weg gegaan naar Dunedin. We kwamen aan met regen, maar na een uur brak alles open en zijn we het Otago peninsula opgegaan, op zoek naar de albatros. Het schiereiland is de enige ‘vastenland’ plek op de wereld waar de albatros zich voortplant en waar ze dus betrekkelijk eenvoudig te zien zijn. Een vogel met een spanwijdte van 3 meter zie je niet zo vaak, dat was zeker de moeite waard. En ja, we hebben ze gezien. Het beestje zelf is niet zo indrukwekkend (een grote meeuw), maar die spanwijdte is wel enorm. En dat kan hij dus helemaal inklappen (hij heeft drie gewrichten in zijn vleugel) en rustig gaan zitten.

 

Na Dunedin hebben we de reis voortgezet naar Mount Cook. Terug naar de Southern Alps dus, naar de hoogste berg van NZ dit keer. Eindelijk weer eens een autorit met mooi weer. We vonden het wel handig dat het regende als we aan het autorijden waren, dan was het immers vaak mooi als we aankwamen. Maar onze ritten zijn best lang, het landschap verandert zo vaak, het is toch wel heel mooi als de zon schijnt. Onderweg naar Mount Cook nog langs de Moeraki boulders gereden. Enorme ronde stenen die miljoenen jaren geleden zijn ontstaan en nu op het strand liggen. Ze zaten eerst namelijk eerst in (zachte) grond, die in al die tijd is weggesleten en alleen de stenen heeft overgelaten.

Mount Cook, gaf een gevoel van herkenning. Deze sfeer (en de temperaturen) deed aan het zuiden van Zuid-Amerika denken. En wat een mooie wandelingen waren hier uitgezet. Wij zaten op een camping 25 km voor het nationale park en de weg naar het park toe was spectaculair. In eerste instantie rijd je gewoon op de weg, totdat je denkt ‘wat is er hier anders, dan anders?’. En dan kijk je om je heen en rijd je door een totaal vlak landschap. Kijkt links en rechts en daar zijn de bergen en dan blijkt dat je door een ENORM gletsjerdal rijdt. Zo groot hebben wij ze nog niet gezien, het schijnt dat heel vroeger de top van de gletsjer zo’n 700 m boven de weg was. Indrukwekkend.

Alleen ook hier, kom niet bij ons aan met de gletsjers, want dat haalt het (weer) niet bij Zuid-Amerika.

 

Toen werd het tijd om te verkassen voor oud en nieuw. Dat wilden we niet al teveel in een isolement vieren. Dus op naar Christchurch en omgeving. Uiteindelijk zijn we gestopt waar de weg ophoudt: Akaroa op Banks Peninsula. Een mooie camping die over het dorpje en de haven uitkijkt, restaurantjes en de lekkerste fudge die we ooit gegeten hebben! Vroeger was dit stukje Frans gebied en dat vind je nog terug in de straatnamen en de restaurants en hun keuken.

Voor oud en nieuw gold in het hele dorp een ‘liquor ban’ (t.a.v. drinken op straat), wij zijn naar een restaurant (Ma maison, Frans georiënteerd uiteraard) gegaan. Heerlijk eten, heel gezellig, alleen …… oud en nieuw schijnt hier niet zo belangrijk te zijn. Om 5 voor 12 gingen mensen gewoon weg, wat doen ze dan, zeggen ze in de auto ‘gelukkig nieuwjaar’ of zo?? En dat maakt die ‘liquor ban’ des te vreemder, wat zou er vorig jaar gebeurd zijn …? Maakt niet uit, in het restaurant was de (dessert)wijn heerlijk en wij hebben, met alle kids wakker (dat was voor het eerst!), op een speciale wijze en een speciale plek oud en nieuw gevierd.

 

Voor wie het nog niet weet. Wij blijven hier bijna twee weken langer. Er is hier zoveel te zien, dat we het niet gingen redden in het oorspronkelijke plan. Dus nu is de zon van Fiji verruild voor het onzekere weer van Nieuw Zeeland. We gaan straks nog heel even (vier dagen) naar een of ander kant en klaar resort (we moeten nog wat vinden) op Fiji voor we naar Australië gaan. Het enige dat we niet hebben kunnen regelen is het verlengen van de camper. Dus vanaf zondag gaan we twee weken (zaterdag de 20e vliegen we weg) met een auto verder. .

 

Nog gewoon wat kletspraatjes. Het weer hier is al net zo onvoorspelbaar als in Nederland. En gedurende de tijd dat we op het Zuidereiland waren, was het niet al te goed. We hebben in Abel Tasman NP heerlijk weer gehad, vervolgens waren de reisdagen slecht, maar de dagen dat we wat gingen doen goed, maar toen was kerst voorbij en was het overal waar wij kwamen regen en storm op een paar dagen/momenten na (Barbara en Kees: jullie hebben de betere route genomen, gezien het weer). En dat hadden we ons wel iets anders voorgesteld.

Hier in NZ is zoveel te zien en te doen. Even rijden en je bent weer heeeeel ergens anders. Je kan van ’s ochtends wandelen door de bergen en langs gletsjers, ’s middags door agrarisch boerenlandschap rijden en ’s avonds ergens in de zon op een terrasje zitten en een Hector dolfijn voorbij zien zwemmen. Allemaal totaal verschillend, maar wel op 1 dag te ervaren.

Wat je vooral op het Noordereiland veel ziet, zijn kaalgeplukte bergen. Echt totaal gestript, de berg ernaast vol jonge aanplant en de berg daar weer naast volwassenen bomen. Kennelijk is het hier de gewoonte en is de grond dermate goed, dat je de berg gewoon kan kaalstrippen en weer opnieuw kan beginnen. Je ziet wel duidelijk wat voor de kap is en wat oorspronkelijk bos is (daar waar het niet handig strippen is, anders was dat ook allang gekapt).

Op het uiterste zuiden na, is het hier doordrenkt van de Maori cultuur. En alle belangrijke plaatsen hebben dus ook Maori namen. Vaak met een heel verhaal erachter. Zo heet de Franz Josef Gletsjer eigenlijk Ka Roimata o Hine Hukatere (de tranen van het afdalende meisje). Het verhaal gaat over Hine en Kahe (of Kawe, is al weer een tijdje geleden). Hine houdt erg van bergbeklimmen,maar Kahe niet zo. Nou is Hine een meisje en zoals iedereen weet zijn die erg goed in het overhalen van hun vriendjes en zo ook Hine. Totdat ze op een dag gaan klimmen en Kahe uitglijdt, valt en sterft. Hine moest toen zo erg huilen dat het dal zich vulde met haar tranen. De goden hebben die tranen toen bevroren tot de gletsjer om zo een monument te maken voor haar verdriet. Leuk he? En zo zijn er nog vele verhalen meer.

Misschien heb ik het al gezegd, maar ook hier is het gras weer groener dan groen en zijn er meren zo blauw (ijsblauw) als we ze nog nooit gezien hebben. En de mensen blijven maar zo  ontzettend aardig.

Terug

Foto's

De Tijd

2
Nederland:
Nederlandse tijd
Nederland:
Lokatietijd

Laatste verslagen