Nieuw Zeeland: haere ra (tot ziens)

Het is al weer voorbij. In zeven weken zijn wij kris kras door Nieuw Zeeland gereden. Uiteraard hebben we niet alles gezien, maar heel veel toch wel. Zeker genoeg om een goede indruk te krijgen van dit prachtige land. Want dat is het zeker.



Na Akaroa, waar we oud en nieuw hebben gevierd, ging de tocht verder naar Kaikoura. Dit plaatsje staat bekend om de boottochten naar dolfijn en walvissen. En van december tot maart zijn er eventueel ook orka’s te zien. En die hadden wij nog niet gezien!! We vertrokken vanuit Akaroa met regen en kwamen in Kaikoura aan met … regen. Gelukkig knapte het weer daarna op, want ze hadden op de camping een super groot lucht-/springkussen en daar kan je niet op als het regent. Gelijk informatie ingewonnen en wat bleek: ze waren al vier dagen niet uitgevaren vanwege het slechte weer, te veel wind, te hoge golven. Het zag er naar uit dat ze de volgende dag (woensdag 3/1) ook nog niet konden uitvaren en daarna was er eerst een achterstand van mensen weg te werken. En toen … hadden we het gehad. Via internet konden we gelukkig nog een overtocht boeken van zuid naar noord en woensdag zijn we naar het noordereiland vertrokken. We zijn doorgereden naar de Bay of Plenty en daar was eindelijk de zon! We zaten op een camping ergens voorbij Maketu. Tussen alleen maar locals in hun stacaravans. Het was er super. De zee dichtbij, het weer heerlijk, de mensen aardig en we hebben volop pipi’s en kokkels gezocht voor het avondeten. Een mooie afsluiting van onze campertijd.

Zondag 7 januari was het tijd om hem in te leveren. En een auto op te halen. Het werd een 8-persoons Toyota, heerlijk ruim, het dak kan open en iedereen heeft volop plaats. We zijn een nachtje in Auckland gebleven, want het postkantoor had nog iets voor ons! Wat een feest, twee pakketten. Helaas bevatte het eerste pakket schoolboeken … Maar het tweede maakte alles goed. We hebben cadeautjes! De kids konden eindelijk weer eens door de Donald Duck bladeren of zien hoe Winx eruit zag, bovendien zagen ze er weer eens netjes uit (wat was dat eigenlijk lang geleden!), want ze hadden allemaal nieuwe polo’s met lange mouwen gekregen. En Peet en ik kunnen weer sudoku-en en hebben heerlijk veel Nederlandse tijdschriften doorgespit. Marion en Aad, hartstikke bedankt, het was een supercadeau!

Met de buit in de auto ging het verder naar het noorden: de Bay of Islands was aan de beurt. We zijn gestopt in Paihia, een redelijk toeristisch plaatsje aan het strand. Het was niet echt strandweer, maar we laten ons niet tegenhouden en hebben gewandeld en gehold over het strand. We zijn naar Waitangi geweest, waar de overeenkomst tussen de Maori en de engelsen getekend is. Als je ooit naar NZ gaat: hier hoef je niet naar toe. Wat een gekleurde informatie. Terwijl iedereen hier weet dat de overeenkomst niet helemaal eerlijk is gegaan (in de vertaling van de Maori staan bijv. een aantal wezenlijke items niet, die wel in het engelse verdrag staan) en er tot op de dag van vandaag nog problemen zijn over land, wordt daar totaal geen melding van gemaakt, maar alleen maar verteld hoe mooi het is dat twee volken nu 1 volk zijn geworden. We hadden gehoopt op nog meer informatie over deze problemen (in Te Papa hadden we er al veel over gelezen en gezien), maar helaas. We zijn maar weer snel weg gegaan.

We hebben een boottocht gemaakt om te kunnen zwemmen met dolfijnen. Dan maar hier, nietwaar? Er zou alleen niet gezwommen worden als de dolfijnen aan het eten waren of als ze baby’s in de groep hebben. Ook niet als ze aan het trekken zijn, maar dat ligt dan meer aan het feit dat je dat zwemmend niet bij kunt houden. We hebben een enorm veel dolfijnen gezien, maar of ze hadden baby’s (schattig!!!!) of ze waren aan het trekken. We hebben niet gezwommen dus. Maar het was wel leuk om ze te zien (ze waren groot, veel groter dan in het dolfinarium), bovendien hebben we nog pilot whales gezien, pseudo orka’s en veel vogels die als een raket vissen aan het vangen waren. Het was gewoon een leuke tocht.

Op vrijdag zijn we weer een stukje naar beneden gereden om in Tutukaka (what’s in a name?) te stoppen. Vanaf hier is er te duiken naar de Poor Knight’s Islands, de schijnbaar beste duikstek van NZ. Het viel even tegen, het is namelijk een koudwaterduik, met een superdik pak aan, drie paar sokken, kap op en gaan. Het was mooi, maar de ervaring van een koud water duik maakte het ook een speciale duik.

En toen weer verder. Naar de Coromandel, Hahei wel te verstaan. We hadden een huisje gehuurd, compleet met bbq. Eten ingeslagen voor vier dagen en genieten maar. ’s Ochtends iets doen, zoals naar Hot water beach of Coromandel Cove. Bij het eerste graaf je je eigen badkuip. Althans, dat is de bedoeling, tegen de tijd dat het laag tij wordt, kun je op bepaalde punten op het strand een gat graven in het zand en dan komt er heet (echt bloedheet) water omhoog. Alleen … dat doen dus meer mensen en zo sta je op een klein stukje strand met 100 man. De kinderen vonden het al snel best, die zijn gewoon een paar meter verderop een mooie kuil gaan graven: dan maar geen warm water!

Het weer was heerlijk, het strand geweldig en de golven enorm. De meiden raken er langzaam aan gewend. Als het zo doorgaat, durven ze in Bali misschien wel door de golven heen te duiken … Milan gaat zelfs dat niet redden. Wat een helden, hahaha.

En toen was het weer tijd om de auto in te leveren en in een motelletje bij het vliegveld ons kampement op te slaan. Zaterdagvroeg stond immers het vliegtuig klaar om ons naar Fiji te brengen.

 

Over Nieuw Zeeland is zoveel te vertellen. Had ik al verteld over de huizen? Zo weinig mensen en zo veel land: er zijn bijna geen huizen met een verdieping erop, alles gelijkvloers en allemaal met een veranda. En vrijstaand. Niet gelijk met enorme lappen grond erom, maar gewoon een normale tuin en dan het volgende huis.

Over het eten: er zijn bijna geen bbq-worstjes te krijgen zonder schapenvlees en geen eten zonder allerlei smaken toegevoegd. Tomatensaus heeft bbq flavour dit en dat, appelsap is er met allerlei andere vruchten, met 2 verschillende soorten appels, extra dik/troebel dus, maar gewoon normaal appelsap of bouillonblokken met alleen beef of chicken bestaat dus niet. Overal waar we zijn geweest zag je mensen buiten hardlopen, stevig wandelen (maar dan zonder die stokken die je in Nederland ziet) of fietsen. En toch zijn de meeste NZ-landers vrij stevig tot dik (meer dan de helft schijnt hier een overgewicht te hebben). Vooral de kinderen.

 

Het is een prachtig en divers land, waar naast de prachtige natuur vooral de mensen ons zullen bijblijven. Wat een aardige mensen. Echt, echt heel anders dan in Nederland. Ze willen graag helpen, zijn echt geinteresseerd. En omdat er weinig criminaliteit is, is er ook weinig achterdocht, staat iedereen ook veel positiever in het leven, zonder op anderen af te geven. Het geeft een ‘klimaat’ waarin je je kinderen graag zou willen laten opgroeien, zonder negativiteit en achterdocht.

 

Het was een mooie tocht en een geweldige ervaring. Nu ‘uitrusten’ in (of is het op?) Fiji.

Terug

Foto's

De Tijd

2
Nederland:
Nederlandse tijd
Nederland:
Lokatietijd

Laatste verslagen