En daar gaan we ...

En toen was het zover: de camper ophalen. We hebben een nieuwere en bredere versie van de vorige camper. Hij mist alleen een paar handigheidjes, zoals houders voor de koffie- en theebekers voorin, maar in totaal is het een verbetering. Na alles ingepakt te hebben, gingen we op zoek naar een uitweg uit Sydney (niet eens zo moeilijk) en op weg naar de Blue Mountains.



Komende uit Zuid-Amerika en Nieuw Zeeland, hadden we ons bij het begrip “Blue Mountains” wat anders voorgesteld. Het zijn helemaal geen bergen! Het is een plateau (250 miljoen jaar oud) waar een soort van canyons, dalen in zijn uitgeslepen. Ze zijn wel blauw, althans dat is de heiige nevel die er over hangt en ze zijn zeker mooi!!

We zijn naar Katoomba gegaan, waar onder andere het uitkijkpunt is naar de Three Sisters en van daaruit hebben we gewandeld, gewandeld en gewandeld. Naar beneden welteverstaan, omhoog gingen we met een treintje: de steilste treinrit ter wereld.

Hier hebben we de Kookaburra gehoord, ze noemen het hier de lachende vogel, wij vonden het geluid meer op dat van apen lijken. We hebben heel veel vogels en papagaaien gezien en gehoord.

We zouden hier wel langer kunnen en willen doorbrengen, maar eigenlijk hadden we hier niets voor ingelast, dus we zijn al snel weer vertrokken, naar … Newcastle.

                     

Onderweg naar Newcastle zijn we langs het Australian Reptile Park gegaan. We hadden immers wel de waterdieren, maar nog niet de landdieren van Australië gezien. We moesten erg lachen toen we het park binnenliepen. We liepen gelijk tegen het hok van de koala’s aan! En dat voor een reptielenpark! Ze hadden er ook nog emoes, die vrij rondliepen en kangaroes die we gras hebben gevoerd en geaaid en wallabies en wombats en dingo’s en ... Maar uiteraard ook slangen, schildpadden, een krokodil en spinnen. Weten we gelijk hoe de twee giftige spinnen van Australië eruit zien. Altijd handig om te weten. Nadat we op deze manier met weer nieuwe dieren van Australië hadden kennis gemaakt, konden we door naar Newcastle.

In Newcastle woont namelijk een oud klasgenootje van Sanne uit groep Oranje: Emma. We konden in de tuin onze camper neerzetten, het was een kleine toer om hem de oprit in te krijgen, want wij zijn een beetje breed. Maar Peet, als een (bijna) volleerde trucker, draait tegenwoordig nergens zijn hand meer voor om. 

Het was supergezellig, de ontvangst allerhartelijkst, de bananentaart heerlijk en het kletsen, nogmaals, supergezellig. En dat terwijl wij toch redelijk vreemden voor elkaar waren, John hadden wij nog nooit gezien, zij Peter niet. Maar alles was erop gericht om het ons naar de zin te maken en dat is zeker gelukt.

John, Jane, Emma, Anneke and Alexander, thanks for your kindness and hospitality, we had a wonderful time at your home!!!

 

Na Newcastle ging het verder noordwaarts, Byron Bay de volgende bestemming. Het was een lang stuk om in een keer te doen, maar het regende onderweg. We konden dus kiezen tussen op de camping, halverwege de afstand, binnenzitten of al rijdende binnenzitten. We kozen voor het laatste en rond vijf uur reden we een zonnig Byron Bay binnen.

 

Zon, zee en strand, het was weer heerlijk!! We zaten precies goed, op een camping ietsje uit het centrum, aan het strand bij de vuurtoren. We hebben geprobeerd te boarden, Milan iets verder de zee in te krijgen, hard te lopen, nachtwandelingen gemaakt. Wisten jullie dat onze kinderen nog nooit een vuurtoren in werking hadden gezien? Nu wel.

En weer verder naar het noorden. Vanuit Byron Bay passeer je dan allerlei ‘worlds’: Sea World, Movie World, Dreamworld, Aussie World, Wet ’n wild, en misschien nog wel veel meer pretparken. Wij hebben ze allemaal links en rechts laten liggen en zijn alleen gezwicht voor Australia Zoo, ‘Home of the Crocodile Hunter’ (voor wie het nog niet weet, dat is Steve Irwin). Heel veel krokodillen, slangen en vogels. Eindelijk eens de Kookaburra gezien i.p.v. gehoord (wat een klein vogeltje!). En uiteraard ook een show, waarbij het geluid van de dichtklappende kaken van een krokodil iets is, wat je niet snel vergeet …

 

(Tot zover in vogelvlucht een eerste overzicht van onze rondreis door Australië. Het liet even op zich wachten, maar we hebben niet altijd internet en als we het hebben, kunnen we niet met onze eigen computer online, blijkt de poort voor de usb stick het niet te doen en nog meer van dat soort gedoe. Bovendien was ik aardig laat met het schrijven en selecteren van de foto’s, want ik was begonnen in een boek. En als ik eenmaal begin in een boek … dan wil ik niet meer stoppen! Dit keer een ‘moetje’ van de middelbare school, nu uit vrije wil gelezen: Jane Eyre.)



Terug

Foto's

De Tijd

2
Nederland:
Nederlandse tijd
Nederland:
Lokatietijd

Laatste verslagen