Karstgebergte en de steden er omheen

En toen was het over met Tibet en vlogen we, via Chengdu, naar Guilin: toegangspoort voor het Karstgebergte.



Tibet was dus geweldig, de mensen, het land, de cultuur, zo anders. We hadden een supergids, maar voor de kinderen was vooral Lhasa lang genoeg. Er komen niet zo heel veel kinderen als toerist en dan alle vier ook nog zo opvallend tussen al die donkere koppen van de Tibetanen. Ze werden zoveel bekeken, aangeraakt en ingesloten. Milan was er ‘zat van’ zoals hij zelf zei. Tijd dus om te gaan.

 

Maar … tip voor iedereen: Guilin is dan NIET een goede optie. De overgang met Tibet is zoooo groot, het is zo commercieel, het is zo’n typisch grote stad met overal reclame, het is druk en overal word je vriendelijk geinteresseerd aangesproken: waar kom je vandaan, wat een leuke kinderen, ben je al lang in China, wat heb je gezien, wat ga je doen en dan … cruise op de Li-rivier? Bus naar Yangshuo? Maar dan loop je dus al ongewild een kwartier met iemand naast je. Dan heb je het al met beleefd negeren geprobeerd, met elkaar praten, maar ze blijven maar plakken. En is de 1 weg, op de volgende hoek staat de volgende: v-r-e-s-e-l-i-j-k!

Guilin ligt midden in het Karstgebergrte, maar … daar zie je dus niets van! Het is zoals gezegd een enorme stad en helemaal volgebouwd. We zijn op zoek gegaan naar Elephant Hill, een rots die lijkt op een olifiant die met zijn slurf water opzuigt uit het meer. Hij staat midden in de stad, maar je ziet hem dus niet! Hij is heel ingenieus met dichte bamboeheggen en grote borden volledig aan het zicht onttrokken, tenzij … je een entree doorloopt.

We zijn naar Solitairy Peak geweest, waar we ontzettend kwaad zijn geworden. Er was al iets gebeurd en Maaike was op dat moment in tranen, we komen een trap oplopen, staat daar een redelijk oude man die foto’s van ons wil nemen. Ik zeg nee, schud met mijn hoofd, loop op hem af met mijn hand voor het fototoestel, drukt hij gewoon midden in mijn gezicht af! Kwaad, maar we lopen door, iets verder even een schoen strikken, zit hij ons weer te fotograferen. Woest waren we. En hij maar stompzinnig blijven lachen. Aaaaaaah! Wij vragen het toch ook als we van iemand een foto willen maken?

Beleefheidsnormen zijn hier toch anders, daar hoort ook bij dat je alles wat je in je handen hebt, gewoon op straat kunt laten vallen (tot aan een half vol bekertje koffie toe), dat iedereen met zijn en haar mond open eet, dat je kunt rochelen en spugen op straat, dat de kinderen poepen en plassen op straat, dat je gewoon de weg oprijdt ongeacht of daar al iemand loopt, rijdt of fietst. Maar dat ligt dus aan ons, want de Chinezen accepteren het van elkaar, in het verkeer zul je geen woeste gebaren zien: wie het snelst of brutaalst is gaat voor. Dat je alles op de grond kunt laten vallen, daar zijn ze mee opgegroeid, er is namelijk altijd iemand die het opruimt. Zelfs om 5 uur ’s ochtends zijn ze de straten aan het vegen, de snelweg wordt geveegd, in de steden wordt overal en altijd geveegd.

Maar goed, Solitairy Peak dus. Van de Peak zelf zie je niets, want hij is ingebouwd, je kunt niet ver genoeg naar ‘achteren’ om hem te bekijken. Het uitzicht is ook niet spectaculair. Je kunt de hele stad zien, maar of dat nu zo mooi is. Je ziet wel de bergen van het Karstgebergte, maar overal waar je kan kijken zie je ook huizen.

Tenslotte hebben we de Reed Flute Cave bezocht. Een enorm grottencomplex met allerlei stalagtieten en –mieten. Het is echt enorm, alleen … als je er rondloopt bekruipt de twijfel je of het wel echt is. De grot is overal verlicht op bepaalde manieren, je hoort vogels fluiten, een orkest spelen en de Chinezen zijn niet voor niets meester-kopieerders. Als het echt is, is het zeer indrukwekkend, maar ze hebben er dan wel iets kitscherigs en neps van gemaakt.

We hebben Kiki’s verjaardag nog een beetje gevierd, eerst mochten ze op een springkussen en daarna mochten Kiki en Milan op een soort botsautootjes. De bedoeling was niet om te botsen, maar ze konden op een heel groot plein rondjes rijden. Geweldig vonden ze het, echt een soort partijtje. Daarna nog eten bij McDonalds (ja, daar doe je onze kinderen dus echt een groot plezier mee) en toen was het compleet.

In Guilin hebben we voor heel veel restaurantjes de kooien met konijnen, bamboeratten, slangen en eenden zien staan. Maar pas in Yangshuo, de volgende bestemming, stond de hond op de menukaart.

                                       

Na drie dagen tijd om door te reizen, naar Yangshuo. Nog verder het Karstgebergte in. De manier om er te komen is via een cruise (3 uur) op de Li-rivier. En die hebben we dus maar geboekt. Goed gemeten hoe lang de kinderen waren, om geen verrassingen bij de boot te krijgen., opgehaald met een busje, naar de pier en ja hoor, toen Sanne er doorheen liep een hoop geschreeuw en ze werd tegengehouden, ze was te lang. Na een hoop gediscussieer uiteindelijk de helft bijbetaald en de rivier op. Het is een leuke en mooie boottocht, maar je gaat dus in een colonne van boten, zeker acht achter elkaar. Gelukkig hadden we een kapitein die niet achteraan wilde blijven hangen en uiteindelijk voeren we als derde boot en dan wil het nog wel eens lukken om een plaatje te schieten zonder dat er een andere boot op staat.

Bij aankomst in Yangshuo eerst naar het verkeerde hotel gebracht, maar uiteindelijk na twee uur zaten we op onze hotelkamer. En toen had ik voor het eerst op de reis een dip. Eerst Guilin wat redelijk tegenviel, toen dat gedoe op de boot en vervolgens gedoe met hotels: ik was even klaar met China. We hebben de rest van de middag Yangshuo een beetje verkend en ook hier weer allerlei mensen die je aanspreken om je iets te kunnen verkopen.

De volgende dag maar fietsen gehuurd, twee mountainbikes voor Maaike en Sanne, Peet een gewone met Milan achterop en Kiki en ik op een tandem. Het was een hele optocht, maar fietste ideaal. Heerlijk gegeten bij een dorpje ergens en genoten van de omgeving. Het is plantseizoen, dus overal zijn de waterbuffels aan het ploegen en mensen de rijst aan het planten. We hebben Moon Hill vanuit de verte bekeken en zijn door een dorpje gereden waar de school uitliep om naar ons te kijken. Een mooie tocht. De dagen daarna heeft het veel geregend, dus we hebben veel les gegeven en het stadje bekeken en als je er eenmaal een paar dagen rondloopt, word je ook niet meer zoveel lastig gevallen.

Na vier dagen zijn we met de auto terug gegaan naar Guilin voor een vlucht naar onze nieuwe bestemming. We konden nog even goed zien hoe mooi het Karstgebergte is, het zou alleen iets minder toeristisch moeten zijn. Onze conclusie van deze week: absoluut geen hoogtepunt van onze reis, de plaatsen die we hebben aangedaan zijn zeker geen aanraders, maar het gebergte zelf is mooi. Volgende bestemming: Zuid-west China, Lijiang.

Terug

Foto's

De Tijd

2
Nederland:
Nederlandse tijd
Nederland:
Lokatietijd

Laatste verslagen