Laatste etappe van de Thailandexpress ... Bangkok

Door Maaike gemaakte foto bij de Wat Arun

Krungthep mahanakhon amonratanakosin mahintara ayuthaya mahadilok popnopparat ratchathani burirom udomratchaniwet mahasathan amonpiman avatansathit sakkathattiya witsanukamprasit, ook wel kortweg Krung Thep genoemd, wat zoveel betekent als ‘City of Angels’. De ‘city’ die wij kennen als Bangkok, omdat de stad gebouwd is vanuit een dorpje dat Bang Makok heette en buitenlandse handelaren de stad altijd zo zijn blijven noemen en nooit de officiële naam zijn gaan gebruiken. Oke, dat weten jullie dan ook weer.



Na een zeer voorspoedige treinreis, gewoon derde klas dus ramen open en houten banken, kwamen we aan in Bangkok, klein taxiritje en we werden verwelkomd door het personeel van ons hotel. En wat voor hotel: een superontbijt (zo uitgebreid, zo volledig, eindelijk harde bruine bolletjes en Nederlandse kaas!), superaardige mensen, een superlekkere douche en een superzwembad op de elfde etage met overloop, zodat de kinderen eerst dachten dat je niet bij de rand moest zwemmen anders zou je naar beneden vallen. We hebben er lang gelogeerd, we hebben ons nergens zo welkom gevoeld en we hadden niet beter kunnen zitten.

Wij zaten in de buurt van Siam Square, dichterbij de shoppingsmalls hadden we niet kunnen zitten. En dus ook superdicht bij de skytrain. Rondom Siam Square heeft zich een soort sf-achtige ontwikkeling voorgedaan. Op de grond rijden de auto’s en lopen enkele mensen: volledig in de schaduw. Want daarboven is een loopbrug gemaakt die allerlei kanten uitgaat. Ook hier loop je volledig in de schaduw want daar weer boven rijdt de skytrain. Het ziet er heel apart uit.

 

Bangkok is eigenlijk geen Thailand, net zoals Beijing geen China is en toch ook weer wel (net zoals Beijing het toch ook wel is). Het is een wereldstad met alles er op en er aan: superhoge hotels en kantoorgebouwen, overvolle straten, vervuiling, overbevolking, enorme shoppingmalls, lawaai en stank. Maar weg van de drukke straten zijn de tempels er nog, de gewone wijkjes, de 1-kamerwinkeltjes en natuurlijk de rivier, waar de mensen die er langs wonen zich nog steeds op richten voor hun was, douche en vervoer.

 

We zijn naar ‘The Grand Palace’ geweest en de Wat Phra Kaew. We dachten goed genoeg gekleed te zijn, maar Maaike haar afritsbroek was toch te kort (net op haar knie). We dachten nog, ach ze is 10 jaar en een onschuldig kind. Maar zo werkt het toch niet, ze had een bepaalde lengte en dan mogen er geen knieen meer te zien zijn. Een gratis ter beschikking gestelde rok aan, dus. En ineens … werd ze een dametje! We waren er al een keer geweest, maar het is nog steeds groot en indrukwekkend en de beroemde Emerald Buddha (het is eigenlijk een jaden boeddha) is nog steeds verbazingwekkend klein en slecht zichtbaar voor het beroemdste en meest aanbeden boeddhabeeld van Thailand. We hebben op een andere dag de Wat Pho bezocht met daar de enorme ‘Reclining Budddha’, een liggende boeddha die het doodgaan van Boeddha voorstelt (eigenlijk de overgang naar het Nirvana zoals ze in Thailand zeggen. Want normaal gesproken reïncarneer je als je doodgaat, totdat je een dermate staat van puurheid hebt bereikt dat je niet meer hoeft te reïncarneren, maar naar het Nirvana gaat). De boeddha is 46 m lang en 15 m hoog en heeft een superlief gezicht, vonden wij (nou ja, de dames in het gezelschap, de heren laten zich niet over zulke dingen uit).

Uiteraard zijn we ook naar de Wat Arun (Temple of the Dawn) geweest, die het mooist schijnt te zijn met zonsondergang. Hebben we weer niet meegemaakt. Maar hij was evengoed mooi, versierd met Chinees porselein.

We hebben over de rivier gevaren, zijn naar de Chatuchak Weekend Market (en hoe je kan verdwalen op een markt!) geweest, we zijn naar kleermakers geweest en hebben heel veel winkels gezien. En we hebben natuurlijk Sanne’s verjaardag gevierd, negen alweer! We hebben het 1 dag te vroeg gevierd, omdat we het zo leuk vonden om met z’n zessen een partijtje te hebben. En dus was ze dit jaar jarig op 6 juni en gingen we met haar partijtje naar het nationale stadion om naar de voetbalwedstrijd te kijken (voor wie het nog niet gelezen had: Thailand – Nederland, uitslag 1 – 3). Voor Sanne was het eerder vieren ook prettig omdat we twee dagen ervoor een envelop bij het postkantoor voor haar hadden opgehaald. Heel enthousiast ging ze die daar openmaken, bleek er een pakje in te zitten waar met grote letters ‘openmaken op je verjaardag’ op stond. Ze keek zo erg beteuterd! Maar heeft dus keurig gewacht tot 6 juni. Nine, een superleuke en zeer geslaagde verrassing!!!

 

Veel gedaan en gezien dus. Maar als je aan de kinderen vraagt wat we in Bangkok hebben gedaan, zullen ze allemaal roepen: shoppen! Want dat hebben we veel gedaan. Nieuwe bikini’s, t-shirts, spijkerbroeken, rokjes, kleermakers, horloges en nog meer. Het meeste is naar huis gestuurd, maar een aantal dingen zijn mee. En het is heerlijk om eindelijk weer eens een fris, nieuw t-shirtje aan te hebben.

De kinderen werden er wel een beetje hebberig van. Er was zoveel en het was zo lang geleden. ‘Mag ik dit ook, wat vind je van dit, is dat ook in mijn maat’, etc. Op een gegeven moment vroegen we aan de kids wat ze wilden doen en alle meiden riepen in koor: shoppen en alleen Milan riep: zwemmen. Meiden, he?

 

Na 1,5 week was het echt de hoogste tijd om uit Bangkok te vertrekken. We werden een beetje moe van het leven in een grote stad, het was leuk voor zo lang het duurde, maar heerlijk om weer weg te gaan. En weg zijn we wederom vliegend gegaan, het is in het zuiden van Thailand momenteel erg onrustig met een hoop bomaanslagen.

Thailand was geweldig. Het was zoals we ons nog van 15 jaar geleden herinnerden, heerlijk eten, aardige, behulpzame mensen, mooie natuur en veel cultuur. Maar vooral de mensen zullen ons weer bijblijven.

En zo gingen we dus vliegend naar Pulau Langkawi, een eiland in het noorden van … Maleisie.

Terug

Foto's

De Tijd

2
Nederland:
Nederlandse tijd
Nederland:
Lokatietijd

Laatste verslagen